Steeds ruzie sinds de baby er is: zo komen jullie eruit

Waarom maak je meer ruzie na een geboorte?

Omdat jullie nog nooit zo moe waren, zo gehaast en zo weinig beschikbaar voor elkaar. Ruzies na een geboorte gaan zelden over het echte onderwerp: achter “je bent alweer de tas voor de opvang vergeten” zit vaak “ik kan niet meer overal aan denken”.

Een onderzoek dat 218 stellen acht jaar lang volgde, zag het gebeuren: vlak na de geboorte van het eerste kind nemen negatieve woordenwisselingen plotseling toe, bij moeders en bij vaders (Doss et al., 2009). Slaaptekort helpt niet: na een slechte nacht maken stellen meer ruzie en begrijpen ze elkaar slechter (Gordon en Chen, 2014).

Met andere woorden: niet jullie relatie gaat kapot, de fase is zwaar. Reden te meer om op de manier te letten.

De onderwerpen waarbij de vonken overslaan

Het zijn bijna altijd dezelfde, van het ene gezin tot het andere. Ze herkennen haalt de angel er al uit.

• “Ik ben altijd degene die eruit gaat.”De nachten, en wie wanneer slaap inhaalt.
• “Daar had jij ook aan kunnen denken.”De mental load, en de lijst die in één enkel hoofd woont.
• “Alweer je moeder?”De schoonfamilie, hun adviezen en hun onverwachte bezoekjes.
• “Laat maar, ik doe het wel.”Hoe je het met de baby aanpakt, en wie het beter weet.
• “We zien elkaar niet meer.”De tijd samen, en de tederheid die ontbreekt.
• “Jij laat hem alles doen.”De opvoeding, zodra het kind groter wordt.

Maak de lijst “wie denkt waaraan” →

Hoe maak je ruzie zonder elkaar pijn te doen?

Een resultaat van de University of Washington ging de wereld rond: bij 124 pasgetrouwde stellen kon je aan de eerste drie minuten van een ruzie voorspellen welke stellen zes jaar later nog samen waren (Carrère en Gottman, 1999). Goed nieuws: het begin van een ruzie heb je het best in de hand.

1. Zacht beginnenPraat over jezelf en de situatie, niet over de ander: “Ik ben vanavond helemaal op, kun jij de baby in bad doen?” in plaats van “Jij doet ook nooit iets”.
2. Eén onderwerp tegelijkHet flesje van vanavond, niet de laatste vijf jaar. “Altijd” en “nooit” zetten de ander in de verdediging.
3. Pauze nemen als het overkooktGaat je hart tekeer, gaat je stem omhoog? Stop. “Ik ben over twintig minuten terug” is geen vluchten, als je echt terugkomt.
4. Zoeken wat er klopt bij de anderZelfs in een onterecht verwijt zit vaak een stukje waarheid. Dat erkennen laat de temperatuur in één keer zakken.
5. Het goedmaken, ook al gaat het onhandigEen gebaar, een grapje, een “zullen we opnieuw beginnen?”. Het kunnen bijleggen telt net zo zwaar als het kunnen ruziemaken.

Zinnen die vergiftigen, en zinnen die kalmeren

Hetzelfde idee, een ander effect. Tik op een kaart om hem om te draaien.

• In plaats van“Jij doet ook nooit iets.” Probeer“Ik ben vanavond helemaal op. Kun jij de baby in bad doen?”
• In plaats van“Laat maar, ik doe het wel.” Probeer“Doe het op jouw manier, ik kijk niet.”
• In plaats van“Je overdrijft.” Probeer“Zo had ik het nog niet bekeken. Leg het eens uit.”
• In plaats van“Met jou is het altijd hetzelfde.” Probeer“Dit is al een paar keer gebeurd en het zit me dwars. Zullen we er morgen rustig over praten?”
• In plaats van“Laat je moeder het maar regelen.” Probeer“Ik wil dat we samen beslissen wat we tegen je moeder zeggen.”
• In plaats van“Doe maar wat je wilt.” Probeer“Ik heb vanavond de energie niet meer om erover te praten. Morgenochtend?”

Ruzie waar de kinderen bij zijn: is dat erg?

Kinderen hebben geen ouders nodig die nooit ruziemaken. Waar ze zich zorgen over maken, zijn vijandige ruzies, en ruzies die nooit worden opgelost: schreeuwen, minachting, deuren die dichtslaan, stilte die blijft hangen.

Een onderzoek bij 235 gezinnen liet het zien: als ouders constructief ruziemaken, met respect, oplossingen en genegenheid, voelen kinderen zich veiliger, en een jaar later zijn ze attenter naar anderen (McCoy, Cummings en Davies, 2009).

Is er een ruzie uitgebarsten waar ze bij waren? Dan kan het goedmaken ook waar ze bij zijn: “We waren het niet eens, we hebben erover gepraat, en nu is het goed.”

Zijn jullie het oneens over de opvoeding?

Schermen, slapen, knuffelen om in slaap te vallen, straffen: de meningsverschillen komen vroeg, en ieder neemt de opvoeding mee die hij of zij zelf kreeg.

1. Spreek twee of drie regels afNiet over alles: over wat jullie allebei het belangrijkst vinden. Voor de rest heeft ieder zijn eigen stijl, en het kind past zich prima aan.
2. Val de ander niet af waar het kind bij isBehalve bij gevaar steun je de ander op het moment zelf, en praat je er later samen over.
3. Vertel waar ieder vandaan komt“Bij ons thuis ging het zo …”: begrijpen waar het standpunt van de ander vandaan komt, maakt het gesprek zachter.